Unha edificación en casco histórico, entre medianeiras e de planta alongada perpendicular as suas fachadas supuxo un reto para a distribución de espazos.

Acadar espazos diáfanos e flexibles pero mantendo as necesarias compartimentacións para dar cumplimento o programa da vivenda foron premisas básicas para os seus propietarios.
Conservar e mostrar todos aqueles elementos existentes e identitarios da vivenda tales como carpinterías, estructuras, pechamentos, pavimentos, etc. foron puntos claves do delicado equilibrio da reforma, así como acadar o mesmo tempo a mellor eficiencia enerxética do conxunto.
Entramados de madeira e muros de pedra, foron enmarcados por liñas rectas e limpas que ordenan o conxunto facendo participes a éstes de unha rehabilitación contemporánea.

